Heleen Debruyne over Thierry Baudet en diens denkbeelden over feminisme en vrouwen
Geschreven door Heleen Debruyne - journaliste (foto door Lawrence Schoonbroodt)

Thierry Baudet fascineert me al lang. Niet omdat ik,  beïnvloedbaar vrouwtje, zo snel in zwijm val voor de praatjes van rechtse mannen, zoals hij beweert. Maar omdat hij me doet denken aan de kerels die al sinds jaren in de krochten van het internet samenhokken, hun gal spuwend op wat ‘de feministen’ hebben aangericht. Vrouwen gedragen zich niet meer als vrouwen, klagen ze, en mannen mogen geen veroveraars meer zijn – zo heeft de natuur het nochtans bedoeld. Niet gehinderd door veel kennis van wetenschapsfilosofie halen ze studies aan om hun punt te bewijzen en negeren ze andere studies die niet in hun kraam passen. Ze schakelen datingcoaches in om hen truukjes te leren, waar vrouwen voor vallen. Misschien moeten we maar vrouwen gaan zoeken in culturen waar het feminisme nog niet zo lelijk heeft huisgehouden, opperen sommigen zelfs, die Aziaatjes zijn nog gewillig.

Baudet schreef, voor hij politicus werd, een roman, die duidelijk schatplichtig is aan die denkbeelden. Mijn fascinatie gaat ver; ik las het boek helemaal uit. In Voorwaardelijke Liefde wordt doctoraatsstudent Gregor – een gevoelige, vaak door vrouwen afgewezen jongen – gigolo. Met zijn klanten neemt hij wraak op alle vrouwen die hem ooit hebben bedrogen of afgewezen. Hij oreert wat af, die Gregor:  over hoe vrouwen door de schuld van het feminisme vinden dat ze ‘alles waard zijn’, hoe ze door de schuld van vibrators niet meer vaginaal kunnen klaarkomen, hoe mannen zich verloren voelen omdat ze geen man meer kunnen zijn. Verwar de schrijver nooit met zijn personage, ik weet het wel. Maar dat maakt Baudet knap lastig. In interviews over het boek zei hij, in eigen naam, onder andere dat vrouwen achterbakser zijn dan mannen. In een artikel verdedigde hij versiercoach Julien Blanc, die onder vuur lag omdat hij beweerde dat een ‘nee’ van een vrouw toch een ‘ja’ is. ‘De realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden,’ schreef hij. Ja, Thierry, soms wel. Maar soms overvrouwen we ook graag.  Onlangs nog zei hij, in zijn hoedanigheid als politicus, dat vrouwen in een heleboel beroepen minder excelleren en minder ambitie hebben, dat ze vaak ook meer interesse hebben in familieachtige dingen.  Dat is gewoon zo, besloot hij.

‘Dat is zo’? Wanneer een politicus over een ongelijkheid zegt ‘dat is nu eenmaal zo’, negeert hij de verklaringen voor die ongelijkheid, waar hij iets aan zou kunnen doen. Die zijn deels, maar lang niet alleen maar biologisch. In Nederland waar mannen maar drie dagen vaderschapsverlof hebben, en waar de weg van de vrouw naar de arbeidsmarkt historisch anders verlopen is, werken meer vrouwen deeltijds dan bij ons. Het lijkt me sterk dat Nederlanders biologisch verschillen van Belgen.

Bovendien staat zijn visie in de weg van wat elke democratische rechtsstaat zou moeten beogen: dat alle individuen, ongeacht hun geslacht, gelijke kansen krijgen om zich te ontplooiien.

Natuurlijk, de vrije meningsuiting is heilig – Baudet mag dat vinden, mag dat zelfs zeggen. Maar dat dit soort denkbeelden uit de krochten van het internet gekropen zijn, tot in het discours van een welbespraakte, beleefde politicus in een scherp pak, die in recordtempo nieuwe kiezers weet te verleiden, scherpt mijn waakzaamheid aan. 

 

Heleen Debruyne (1988) studeerde geschiedenis en journalistiek. Ze werkt bij Klara en schrijft voor onder andere Humo en De Morgen. Daarnaast onderzoekt ze graag vleselijkheden in Vuile Lakens, een podcast over seks en lichaam. Een gelijknamig boek verschijnt in het najaar van 2017. 

Heleen Debruyne in debat met Thierry Baudet bij de Afspraak op Canvas.