How to become a feminist - Yasmina El Messaoudi (radio -en TV-presentatrice)
Geschreven door Yasmina El Messaoudi
radio -en TV-presentatrice

Hij kijkt in haar grote donkere ogen. Zwarte kralen lijken het wel. Die vernauwen tot kleine halve maantjes als hij haar kietelt. Ze schatert het uit en hij kan niet geloven dat zijn wens is uitgekomen. Een koningswens. Want eerst heeft Allah hem een zoon geschonken, en nu een meisje. Al was dat voor grote broer niet echt nodig. “Ik geef ze aan de muizen”, mokt hij in het ziekenhuis als hij haar voor de eerste keer ziet. “Mijn zoon”, fluistert hij, “je zal ooit blij zijn dat jullie elkaar hebben.” 

Het meisje is vier als ze weigert de schoenen te dragen die haar moeder heeft uitgekozen voor een bruiloft. “Het zijn MIJN voeten”, zegt ze verontwaardigd. Hij lacht, want hij geniet van haar veel te grote wil. “Laat haar doen”, zegt hij sussend tegen zijn vrouw, “We moeten net blij zijn met haar sterke mening.” En dus kiest ze rode sportschoenen en een wit linnen kleedje. Zonder mouwen. Ook al vriest het dat het kraakt. 

Even is hij bang. Als in het middelbaar zowat elke leerkracht smeekt om haar van studierichting te veranderen. Hij krijgt doembeelden. Van zijn dochter. Een job zonder toekomst. Werkloos. Afhankelijk van een man. Gevangen. Eenzaam. Alleen. En blikken van een buitenwereld die niets anders had verwacht. Het is een erezaak geworden. Niet hij. Niet zijn kinderen. Hij heeft ze op de wereld gezet als kleine adelaars. Sterk en vrij. En die alleen rekening hoeven te houden met waar de wind hen brengt. Hij bidt tot Allah, al weet hij diep in zijn hart dat het niet hoeft. Een zomer lang oefenen ze op de Wet van Pythagoras, verdiepen ze zich in Algebra en leert hij haar wiskundige formules te begrijpen. Overdag die verbeten blik, ’s avonds danst ze de cijfers uit haar hoofd in de plaatselijke discotheek. Waar ze een maand later ook haar geslaagde herexamen viert.

Ze studeert af met grote onderscheiding. Terwijl zijn ogen zich vullen met tranen, gebeurt hetzelfde in zijn hart maar dan met liefde en trots. Zijn kleine meid gaat de wereld veroveren. Als een sterke, onafhankelijke vrouw. Waar hij altijd al van droomde. De vragen waarom ze nog steeds niet is getrouwd wuift hij weg als een vervelende vlieg. “Eerst moet ze zichzelf ontwikkelen, de rest komt later, Incha’allah.”

“Wil je graag kleinkinderen?” vraagt ze plots op een middag als ze samen in de tuin werken. Hij voelt een steek in zijn hart. Maar liever dan dat toegeven neemt hij haar in de armen. “Ik heb altijd gedroomd van een stoere prins en een nog stoerdere prinses. Opdat je altijd voor jezelf zou zorgen, en nooit je geluk van iemand anders zou laten afhangen. Wat verder gebeurt weet alleen Allah.”  Ze kijkt opgelucht en met zware halen spit ze de tuin verder om.

Ik trek de tuinhandschoenen uit en was mijn handen. In de spiegel kijkt een vermoeid gezicht me aan. Dit ben ik. 33 jaar. Geen kinderen. Geen huis. Geen carrière. Alle zekerheden overboord gegooid om een jaar lang na te denken over de rest van mijn leven. Een moedige beslissing hoor ik continue. Al voelt het helemaal niet zo aan. Niet met een vader als de mijne. Van wie ik niet alleen mijn doorzettingsvermogen heb geërfd,  maar ook de halve maantjes als ik weer lach.

 

Yasmina El Messaoudi (33) is de dochter van een Belgische moeder en Marokkaanse vader. Ze werkt al tien jaar in de media en woont nu een jaar in Den Haag. Om daar na te denken over het leven en de bijhorende keuzes van een dertiger.